Mercede Di Niro
Mercede Di Niro
Mercede Di Niro
Angiolina Mastronardi
Angiolina Mastronardi
Maria Nicola Mastronardi
Le ndòcce
Domenico Meo
CULTURA POPOLARE
Ru scarpèarə puvərìellə
Na suglia, na tənaglia, nu cundìellə
la pàicə, ru cəròttə, la bbanghétta,
spèachə, səmiggə, fórmə, nu martìellə,
e pó nu trògnə arrində d’acqua vrétta.
Də scarpə néuuə cacché ddu tré pèara
sə vidənə lucènd’e apparəcchjìetə,
ma chéllə vècchjə štìen’a cəndənèara
jəttèatə ndèrra tuttə spaləìetə.
Addó cə vó na pèzza addó na mbòšta
lə mésə séulə o rə tacchətìellə,
a chi na vətarèlla a chi na pòšta
addó na jundarèlla uardəngìellə.
P’arraccungèa štə chjòchjarə sfaššèatə
šta ru scarpèarə sèmbr’a fatəìejə,
ma cchjù fatójja, cchjù šta dəspərèatə
e céndə lóirə mìe lə pó ccucchjéjə.
Də dibbət’e məsèriə št’arcalzèatə,
ma nzə nə mbòrta e nə mbènz’a crójja,
vattə la séula e canda spənzərèatə
sèmbrə cundìend’e chjóinə d’alləgrójja.
Nu quàdrə tandə bbìellə té vəcióinə,
e la sàira gna lassa la fatójja
jə dóicə: «Ššiàbbəndittə San Crəspóinə,
chi m’avanza rə pòzza pagà Ddójja».
Il calzolaio povero
Una lesina, le tenaglie, un coltello
la pece, il cerotto, il banchetto,
spago, puntine, forme, un martello,
e poi un secchio pieno di acqua sporca.
Di scarpe nuove qualche due o tre paia
si vedono lucenti e preparate
ma quelle vecchie stanno a centinaia
buttate per terra alla rinfusa.
Dove ci vuole una pezza, dove il mezzo tacco
le mezze suole o i tacchetti,
a chi una vite a chi una bulletta
dove una riparazione al guardone.
Per accomodare queste scarpe tutte rotte
il calzolaio lavora ininterrottamente,
ma più fatica e più non ha soldi
e cento lire non riesce a metterle insieme.
Di debiti e miserie è sommerso,
ma non se ne importa e non pensa a niente,
batte la suola e canta spensierato
sempre contento e pieno di allegria.
Un quadro tanto bello ha vicino
e la sera quando lascia il lavoro
gli dice: «Sii benedetto san Crispino
chi avanza qualcosa lo possa pagare Dio».
Ru paésə mójja
Assóprə arru ləvèllə də ru mèarə,
a òttəcìendə mètrə šté d’aldézza;
chéšt’aria chə cə dùon’é na rəcchézza:
t’à fattə tandə bbìell’e tandə chèarə.
Šté sólə sùolə, ma šté nzin’a Ddójja,
scrəìetə mmìes’a tuttə štə mundagnə,
rə prufìumə də tuttə lə cambagnə
tə dónanə la pèac’e l’armunójja.
Pə tutta la naziéunə e pə ru munnə
pə lə cambèanə sci tandə arrənumèatə,
e nu vandə tə dà l’artəggianèatə,
chə mó št’a fa prugrèssə jurnə jurnə.
Sə sèndə ógne matóina all’əmbruvvóisə
da chéštə fundarójjə də lə rèamə,
vattə ru magliə e sémbra nu rəchjèamə
chə fa pə tuttə quàndə ru Mulóisə.
Sci gné nu paradóisə, na bbəllézza,
sci ricchə də cambèanə e cambanìerə,
paésə də callèar’e callarìerə,
tə chjèmanə chə tanda ggəndəlézza.
Ma štə cambèanə chi nnə št’asculdèajə
chə sónan’a dəštaisa e mó a martìellə?
É nu salìutə é nu salìutə bbìellə
ch’arru paésə mójja štìenə a dèajə.
Il paese mio
Sul livello del mare
sei a ottocento metri di altezza;
quest’aria che ci doni è una ricchezza:
ti ha fatto tanto bello e tanto caro.
Sei solo solo ma sei in grazia di Dio,
disperso in mezzo a tutte queste montagne,
i profumi di tutte le campagne
ti donano la pace e l’armonia.
Per tutta la nazione e per il mondo
per le campane sei tanto rinomato,
e un vanto ti dà l’artigianato,
che sta progredendo giorno per giorno.
Si sente ogni mattina all’improvviso
da queste fonderie del rame,
battere il maglio e sembra un richiamo
che fa a tutto il Molise.
Sei come un paradiso, una bellezza,
sei ricco di campane e campanari,
paese di caldaie e calderai,
ti chiamano con tanta gentilezza.
Ma queste campane chi non ascolta
che suonano a distesa o a martello?
É un saluto è un saluto bello
che stanno dando al mio paese.
Rə sculəcchìunə
Ru crəstəìenə quàndə nn’à chə fèajə
la sətuaziéunə pènza də sfruttèajə.
Pə San Bbəjèasə ddìuuə cə nə štìenə,
ch’ógni tandə ggərènnə sə nə vìenə
a prəsəndarsə gné ddu məsənghìunə
llà pə lə massarójjə də cafìunə.
Ajìerə sə nə ššìernə cuccə cuccə,
pə irnə a truvà ìunə a Còldəvuccə
chə puvərìellə, appéna rə vədèttə,
də bbòtta l’aria ngùollə jə cadèttə.
Nu bbəcchìerə də bbirra jə uffrìernə
e pòvərə caféunə r’addurmìernə;
chə na chjècchjəra r’addurmìernə nduttə
ch’avètta méttə mìenə arru prəsuttə.
E a magnìe gna s’évanə sfurìetə,
səmbràvanə ddu lópəra affamìetə:
ca na pèzza də chèascə də tré cóilə
sə la rušchìernə pròpria gné nu móilə;
e pó p’arrabbəjèrrə accapabballə
arialèatə j’avètta dà nu uàllə.
La mógliə puvərèlla ch’éva pràina
alléura s’abburtóiva pə la pàina.
Dəcèttə arru maróitə zittə zittə:
«Uéjə Pasquàlə pózz’èssə mmalədittə,
da ss’artəggìenə štattəcə lundèanə,
nz’avéssə fattə jurnə madəmèanə!
Lə sci capìutə pə l’amórə də Ddójja
ca chissə só vəjjuta massarójja».
Gli scrocconi
Quando una persona non ha nulla da fare
la situazione pensa di sfruttare.
Nella parrocchia di San Biase ce ne sono due,
che ogni tanto se ne vanno girando
a presentarsi come due sfaccendati
nelle masserie dei contadini.
Ieri se ne uscirono in silenzio e di nascosto
per andare a trovare un signore a Collevucci
che poverino appena li vide
gli cadde l’aria addosso.
Un bicchiere di birra gli offrirono
e povero contadino lo addormentarono;
con le chiacchiere lo addormentarono del tutto
che dovette metter mano al prosciutto.
E a mangiare come si erano sfuriati,
sembravano due lupi affamati:
che una forma di cacio di tre chili
se la mangiarono proprio come una mela;
e poi per riavviarli a casa
gli dovette regalare un gallo.
La moglie poverina che era incinta
stava abortendo per la preoccupazione.
Disse al marito a bassa voce:
«Pasquale che tu sia maledetto,
stai lontano da questi artigiani,
meglio che non si faceva giorno questa mattina!
Lo hai capito per l’amor di Dio
che quelli sono vuota masserie».
Tumèasə la bbón’alma
Só quàttrə móisc’e cchjù chə št’ammalèatə,
té la faccia cchjù gghjènga də ru míurə;
déndrə arru lìettə štóisə tratə trèatə,
nə mbó rpusà na nzé pə rə dəlìurə.
S’é fattə sicchə, pèll’e òssa é rmèasə;
nə ngérca crójja; magna gné nu cìellə,
e nòtt’e jurnə sèmbrə šta Tumèasə
a laməndarsə schitta: puvərìellə!
La mógliə, chə nn’à cchjù ddó sə vuldèajə,
jə dóicə:«Scóld’a mé maritə mójja,
mó mannə cacché mìedəchə a chjamèajə,
ch’appərùomə chə é ssa mmalatójja».
Arrəspónnə Tumèasə chjénə chjénə:
«Ma làssarə šta mbèacə tuttə quèndə
ca chissə só r’accidə crəštəìenə
tə lévanə ru cùoriə sólamèndə».
Ma də cólpə na nòttə s’aggravèttə;
nzə n’affədìeva manghə d’arsciatèajə;
svélda svélda la mógliə s’abbəjèttə
chə na frétta ru mìedəchə a chjamèajə.
Ru mìedəchə, gna sùbbəttə arrəvèttə,
cumənzètt’a uardarrə sóccə sùoccə;
jə tuzzərèttə lə spall’e dəcèttə:
«Figljə mójja, tu sùonə tutt’a cùoccə!».
Fàttajə na səringa də rəmbòrzə,
jə dóicə: «Arscìeta, di fòrtə trèndatré».
M’a Tumèasə ammànganə lə fòrzə
e dalla vócca jə èššə sólə: «Tré!. . . ».
«Mə sci chjamèatə tardə figliə mójja;
mó tə lə dóichə mbaccia chjér’e tunnə,
e štə paréulə ndéna sapé rójja,
tə št’aspəttannə Crištə all’òldrə munnə.
Sóltandə chéštə méuuə a té té rmèasə:
d’arrassəgnèrtə e štartə chə la calma,
ch’addəmèanə arru pòštə də Tumèasə
c’armèana sólamèndə la bbón’alma».
La buon’anima di Tommaso
Sono più di quattro mesi che è malato,
ha la faccia più bianca del muro;
dentro il letto allungato
non trova pace per i dolori.
È diventato magro, è rimasto pelle e ossa;
non chiede nulla, mangia come un uccello,
e notte e giorno Tommaso
si lamenta soltanto, poverino!
La moglie che non sa più cosa fare,
gli dice: «Ascolta marito mio,
ora mando a chiamare qualche medico,
per sapere che malattia hai».
Rispose Tommaso piano piano:
«Lasciali stare in pace tutti quanti
perchè sono quelli che uccidono le persone
ti fanno solamente la pelle».
Di colpo una notte si aggravò;
non ce la faceva nemmeno a respirare;
frettolosamente la moglie si avviò
a chiamare il medico.
Il medico, appena arrivato
lo visitò da capo a piedi;
gli ascoltò le spalle e disse:
«Figlio mio, tu suoni a coccio!».
Dopo avergli fatta una siringa di rinforzo,
gli disse: «Respira, di forte trentatre».
Ma a Tommaso gli mancano le forze
e dalla bocca gli esce solo: «Tre. . . ».
«Mi hai chiamato tardi figlio mio;
adesso te lo dico in faccia chiaro e tondo,
e queste parole non ti devono dar fastidio,
ti sta aspettando Cristo all’altro mondo.
Solo questo ora ti è rimasto:
di rassegnarti e stare calmo,
che domani al posto di Tommaso
ci rimane solo la buon’anima».
Pàssanə lə ndòccə
Pə tuttə lə fənèštrə e rrə bbalchìunə
nu lumə št’appəccìetə accuscì bbìellə,
e daféurə, cundìendə rə uaglìunə
appìccianə rutèllə a zulfarìellə.
Massàira é la vəjìria də Natèalə,
ógnìunə šta cundìend’e spənzərèatə,
e armóira gn’alluma nu pədèalə
chə tanda lambadóinə culərèatə.
Vəvèndə ru presèpiə ggià šta próndə,
nu pašturìellə, n’òjənə chə paššə,
na grótta sóla séula šta də fróndə
addó ru Bbambənìellə šta pə naššə.
Na štélla cchjù llucéndə št’appəccìeta,
e méndrə la scupóina šta sunannə,
sə vàidə la Madònna ngənucchjìeta
chə nzìembr’a San Ggiusèppə šta prəgannə.
Də crəštəìenə ricchə e puvərìellə
lə vójjə štén’arréndə sòccə sòccə;
s’aspètta l’àura e rru mumèndə bbìellə
pə vədajjə gna sfìlanə lə ndòccə,
chə prəparèatə štìenə a cəndənèara
pə fa cchjù bbèlla chéšta tradəziéunə,
pə nìuuə tandə amèata e tandə chèara,
ca régna da tand’ènnə déndr’Agnéunə.
Na fólla št’accalchèata pə la vójja,
e méndrə la cambèana šta sunèajə,
tra sbattəmìenə e risə d’alləgrójja,
sə vidənə lə ndòccə də passèajə.
É vólanə pə l’aria lə sciammèatə,
méndrə də cólpə millə vócə bbèllə
sə sìendənə cchjù ddólgə e appassiunèatə
chə càndanə «Tu aššignə dallə štéllə».
Passano le torce
In tutte le finestre e i balconi
un lume è acceso così bello,
e fuori, i bambini contenti
accendono rotelle a zolfanelli.
Questa sera è la vigilia di Natale
ognuno è contento e spensierato,
e ammira un albero illuminato
con tante lampadine colorate.
Il presepe vivente è pronto,
un pastorello, un agnello che pascola,
di fronte c’è una grotta solitaria
dove Gesù sta per nascere.
Una stella più lucente è accesa,
e mentre la zampogna sta suonando,
si vede la Madonna inginocchiata
che insieme a San Giuseppe sta pregando.
Di persone ricche e povere
le vie sono stracolme;
si attende l’ora e il momento bello
per vedere come sfilano le torce,
che sono preparate a centinaia
per fare più bella questa tradizione,
per noi tanto amata e tanto cara,
che regna da molti anni ad Agnone.
La folla è accalcata per strada,
e mentre la campana suona,
tra applausi e gioia,
si vedono le torce di passare.
E volano in aria le fiammate,
mentre d’un tratto mille voci belle
si sentono più dolci e appassionate
che cantano «Tu scendi dalle stelle».
Šta mmalamèndə Raffajəluccə
Da paricchjə jùornə chə št’a rru lìettə,
sə lamènda ca jə fa malə mbìettə.
Spissə la mógljə jə liššia lə spallə
e jə cə méttə ru matónə callə.
Ógne àura jə nganda ru malùocchjə,
ma Raffajəluccə tròima e tòrcə l’ùocchjə.
Jə dóicə alla mógliə: «Uéjə Marnəchéula,
ssə ji mə méurə armìenə tu séula!».
Ógne paréndə chə rə va truvèajə
Marnəchéula jə sə méttə accundèajə:
«Tənàiva tré figliə, ngràzia də Ddója,
rəgnìeva alla chèasa tanda armunójja.
Tuttə də bbòtta s’avétta scurójjə
e tutt’e tré mə s’avérna murójjə.
Mənguccə murèttə də jəttəciójja,
Angələmarójja də pulmənójja,
e Pappənèlla, nə nzaccə ch’avèttə,
ca mèndrə durmóiva l’alma jə ššèttə.
Ssə Raffajəluccə sə rə tògljə Ddójja
armanə séula e mmìes’a na vójja.
Ma ss’a rru liéttə ara spandəchəìejə
mègliə chə méur’e sə lòiva ssu uìejə.
Alléura gna saccə ch’arpéusa mbèacə,
purə də issə mə faccə capèacə».
Sta male Raffaeluccio
Da molti giorni è al letto
si lamenta che gli fa male il petto.
Spesso la moglie gli liscia le spalle
e ci mette il mattone caldo.
Ogni ora gli incanta il malocchio
ma Raffaeluccio trema e gira gli occhi.
Dice alla moglie: «Ué Marianicola,
se muoio rimani da sola!».
Ad ogni parente che lo va a trovare
Marianicola comincia a raccontare:
«Avevo tre figli, in grazia di Dio,
regnava in casa tanta armonia.
Di colpo subentrò la nera sfortuna
e morirono tutti e tre.
Domenico morì di tisi,
Angelomaria di polmonite,
e Giuseppina, non so che ebbe
mentre dormiva se ne andò al Creatore.
Se Raffaeluccio se lo prende Dio
rimango sola e in mezzo a una strada.
Ma se al letto deve soffrire
meglio che muore e si leva questo guaio.
E allora quando so che riposa in pace
anche di lui mi capacito».
Ndògnə à ləttəchìetə chə la sòcəra
Ru jùornə chə ru sùocərə murèttə
chə la sòcəra Ndògnə ləttəchèttə,
e caccia tuttə quèndə rə ššərùoppə,
chə dda ddu ènn’e cchjù tənàiva ngùorpə.
Jə dəcèttə: «É rrəvìetə ru mumèndə
chə t’ajja fa canóššə a tuttə quèndə.
E mó t’arcòrdə quàndə marətištə:
a figliəta la próima chə jə dištə?
Jə dištə dódda, sòld’e prufəssiéunə
e nu maróitə nduttə tabbacchéunə.
Ma quàndə ji la səcónda mə tuglìettə,
mə la scurəjìštə schitta chə ru lìettə;
səmbrèava ca jə dištə nu təséurə,
gna jə rə dištə a fòrz’e mal də chéurə.
Tuttə sə nə facìernə məraviglia
manghə ssə chéll’a té nə ndéva figlia.
Tu la próima sci sèmbrə arrəspəttèata,
ma mógliəma l’é sèmbrə dəsprəzzèata.
Pàrlamə mbaccia, dimmə chə t’à fattə:
t’à fattə ru malannə chə tə vattə.
Crištə lə càusə nnə lə fa ddrittə,
a té tə s’éva tògliə, nnò marittə.
Tu chə tìe l’àlma nàira, zòzz’e vrétta,
uéjə sòcəra, pòzz’èssə mmalədétta!».
Antonio ha litigato con la suocera
Il giorno che il suocero morì
con la suocera Antonio litigò,
e vuota il sacco dicendo tutto quello
che da oltre due anni aveva in corpo.
Le disse: «È arrivato il momento
che ti devo far conoscere a tutti.
E ora ti ricordo quando maritasti:
alla prima figlia che gli donasti?
Gli desti dote, soldi e professione
ed un marito completamente fesso.
Quando sposai la seconda
me l’appioppasti solo con il letto;
sembrava che le desti un tesoro
controvoglia e a malincuore.
Tutti se ne fecero meraviglia
come se quella non era tua figlia.
La prima figlia l’hai sempre rispettata
e mia moglie l’hai sempre disprezzata.
Parlami in faccia, dimmi che cosa ti ha fatto:
ti ha fatto il “malanno che ti colpisca”.
Cristo le cose non le fa giuste
doveva prendersi te, non tuo marito.
Tu che hai l’anima nera, sozza e sporca
uè suocera, che tu sia maledetta!».
S’é muórtə Mənguccə
Mèndrə magnìeva, tutt’a nu mumèndə,
Mənguccə sə səndèttə mmalamèndə;
dəlìurə pə la trippa accuscì fòrtə
jə dàvanə lə pàinə də la mòrtə.
Ru mìedəchə dəcèttə: «É ppəndəcióita,
fattə upərèa ssə tə vó salvà la vóita».
J’arrəspónnə la mógliə: «Tu sci mattə,
quìssə d’upərazìunə nzə n’à mìe fattə».
E subbətə chjamèttə la cummèarə,
ca jéva fa ngandà lə vərvənèara;
ca ll’arrəvìeta gna jə la ngandèttə
Mənguccə chjénə chjìenə s’addurmèttə.
Dəcèttə la cummèarə: «Ji mə nə vagliə,
ssə s’arrəsbéglia dajjə na ššindra d’agliə.
Nə spènnə sòldə pə lə farmaciójjə,
ca mba Mənguccə tə r’arsanə jójjə».
Ma də cólpə nnə dèttə cchjù nu ségnə,
trəmèava ngùorpə schitta gné nu végnə;
e quàndə nə nfacèttə cchjú na mòssa,
pòvərə Mənguccə éva štésə l’òssa.
Alləccùova chjagnènnə la cummèarə:
«Pròiga pə mé cumbà Mənguccə chèarə,
štə ngandamìendə nə nzó sərvut’a crójja,
tə s’a vuta pə fòrza tògljə Ddójja».
La fóinə tìuuə sci fattə, mba Mənguccə,
də figliəmə bbón’alma Angəluccə;
ss’all’òldrə munnə r’aviššia vədajjə,
dajjə tànda salìutə a partə majjə».
La cajənèata pur’éssa chjagnènnə
dəcèttə: «Mənguccə, arpéusa nn’etèrnə.
Sə vóidə Pèppə dajjə tanda salìutə,
dijjə ca lə vacchə l’ajjə vənnìutə;
ch’auuànnə ngambàgna nə nzé fattə crójja,
é štèata n’annèata də caraštójja».
Sə vòlda la mógliə: «Ma r’éta štunèa,
chə tuttə ssə mbiccə chə štèatə a dèa!
Uéjə Mənguccə, štattə mbèacə chə Ddójja
e all’òldrə munnə fattə rə uìe tójja».
È morto Minguccio
Mentre mangiava, all’improvviso
Minguccio si sentì male;
dolori di pancia tanto forti
gli davano le pene della morte.
Il medico disse: «É appendicite,
fatti operare se ti vuoi salvare la vita».
Gli rispose la moglie: «Tu sei matto,
lui di operazioni non ne ha mai fatte».
Subito chiamò la comare
che dovette incantargli l’ossiuriasi;
e appena arrivata gliela incantò
e Minguccio piano piano si addormentò.
Disse la comare: «Io me ne vado,
se si sveglia dategli uno spicchio d’aglio.
Non spendere soldi nelle farmacie,
che compare Minguccio lo guarisco io».
Ma di colpo non diede più segno di vita,
e tremava come un giunco;
e quando non fece più alcun movimento
povero Minguccio era morto.
Gridava piangendo la comare:
«Prega per me compare Minguccio caro,
i rimedi popolari non sono serviti a nulla,
ti si è voluto prendere per forza Dio».
Compare Domenico, tu hai fatto la stessa fine
della buonanima di mio figlio Angelo;
se all’altro mondo dovessi vederlo
salutalo da parte mia».
La cognata anche lei piangendo
disse: «Domenico, riposa in eterno.
Se vedi Giuseppe dagli tanti saluti,
digli che le mucche le ho vendute;
che quest’anno il raccolto è stato scarso,
è stata un’annata di carestia».
La moglie inquietata: «Ma lo dovete stonare,
con tutti gli incarichi che gli state dando!
Ué Domenico, stai in pace con Dio
e all’altro mondo pensa ai fatti tuoi».
Majèlla majja
Da tanda lìucə mó tə sci scuróita
da tandə bbèlla mó tə sci fatta bbrutta
a tuttə quèndə mó mittə póita
Majèlla majja gna t’énə arraddutta.
Na villa tandə chèara tu tənóivə
chə lə chjandarèll’e prassìe scìurə
uəlìa veramèndə tu məttóivə
gna štivə tutta arrénda də culìurə.
Darrə pədìelə tójja a millə a millə
səndivə rə cəlluccə də candèajə
vədiv’a prəmavòira rə cardillə
ru nidə cumənzars’a prəparèajə.
Səmbrèava cchjù ccundìendə ca rədàiva
ru sólə ndannə chə t’arrəscallèava
ca bbèlla sòccia sòccia tə faciàiva
da quàndə ššióiva fin’e chə calèava.
Fu mmìes’a tutta šta bbəllézza
chə nu jùornə də naššə mə vədištə
sèmbrə cundènda e chjéna d’alləgrézza
chjénə chjìenə tu m’alləvištə.
E llà pə ssu spiazzèalə bbənədittə
sèmbr’a ji scappannə sèmbr’a ji ggərènnə
mə vədivə dərét’a Cuppəlittə
e dalla fundanèlla a San Ggiuuènnə.
Dalla matina céttə fin’e nòttə
jucann’a pénna e a fa zómbacavallə
a fa rru šticchjə a fa mazzapəzzòtta
a córrə chə ru cìerchjə ammónd’e bballə.
É štèatə gné nu sfrègg’e nu dəsprèzzə
ch’énə fatt’a té Majèlla majja
t’énə arrénda də tuttə ssə palèzzə c
hə s’énə tòlda la bbəllézza tajja.
E mó m’arvìenə spissə pə la mèndə
rə tìembə bbìell’e sèndə gné na véucə
na véucə chə mə dicə ógne mumèndə
armìramə gna m’énə méssa ngréucə.
Ru cór’a mé mə chjègn’e mə fa mèalə
a vədé gna mó t’énə arraddutta
sénza nu sciàurə, sénza nu pedèalə
Majèlla majja a té t’énə dəštrutta.
Maiella mia
Da tanta luce adesso sei oscura
da tanto bella sei diventata brutta
a tutti fai pietà
Maiella mia come ti hanno ridotta.
Avevi una villa tanto bella
con le piantine e tanti fiori
tu eri un incanto
tutta piena di colori.
Dai tuoi alberi, a mille a mille,
sentivi gli uccellini di cantare
vedevi a primavera i cardellini
che si cominciavano a preparare il nido.
Il sole sembrava più contento e rideva
quando ti riscaldava
completamente
da quando sorgeva fino a quando tramontava.
Fu in mezzo a tutta questa bellezza
che un giorno mi vedesti nascere
sempre contenta e piena di allegria
piano piano mi allevasti.
Nel benedetto spiazzale (Piazza del Popolo)
sempre a scappare e a girare
mi vedevi nello spazio tra i numeri civici 50 e 56
e dalla fontana di Maiella a via Don Bosco.
Dalla mattina presto fino a notte
giocando a penna e a saltacavalla
a sussi o a lippa
a correre con il cerchio su e giù.
È stato come uno sfregio e un disprezzo
che ti hanno fatto Maiella mia
ti hanno riempita di palazzi
che si sono impadroniti della tua bellezza.
E ora mi tornano spesso in mente
i tempi belli e sento come una voce
una voce che mi dice ogni momento
guardami come mi hanno messa in croce.
Il cuore mi piange e mi duole
nel vedere come ti hanno ridotta
senza un fiore, senza un albero
Maiella mia ti hanno distrutta.