Mercede Di Niro
Mercede Di Niro
Mercede Di Niro
Angiolina Mastronardi
Angiolina Mastronardi
Maria Nicola Mastronardi
Le ndòcce
Domenico Meo
CULTURA POPOLARE
Spəranza déndrə allə frónnə
Vùogliə prəgà déndrə arru vóschə
n’Avemmarójja
pə dèa pur’a chi nə nganóschə
lə bbénə mójja:
nu pənzìerə də fòrza
all’accurèatə,
pənzìerə də curaggə
arr’ammalèatə,
nu pənzìerə də pèacə
a chi cummattə!
Va spəranza majja déndrə allə frónnə
gné na vəndèata;
va chə l’acqua chə sə zəffónna
gné na sciumèata;
na paréula də fòrza
a chi nə ndé améurə,
paréula də curaggə
arru pəccatéurə,
na paróla də pèacə
a chi sə méurə!
Speranza tra le fronde
Voglio pregare dentro il bosco, / un’Ave Maria / per dare pure a chi non conosco / il mio bene: / un pensiero di forza / all’accorato, / pensiero di coraggio / all’ammalato, / un pensiero di pace / a chi si adopera! / Vai speranza mia dentro le fronde / come una ventata; / va con l’acqua che precipita / come un fiume; / una parola di forza / a chi non ha amore, / parola di coraggio / al peccatore, / una parola di pace / a chi muore!
Ru paésə mójja
Prima
Šta tèrra chë canóschë
té ru cìelë gghjènghë, sëróinë,
lë mundagnë vérdë dë vóschë
e rru candë appassiunèatë
e rru scìumë sèmbrë chjìerë!
Seconda
Dapùo ssë lassë štu pajòisë
pë na tèrra fraštìera
m’arcòrdë rë virdë vuschë
e rru scìum’e lë vallèatë
e rru candë dë lë fundë. . .
E méuuə sèndə gné na mùsəca:
é nu candə, é nu lamìendə.
Sèndə mbìettə gné na mùsəca:
cunfusiéun’e turmìendə. . .
e rru vìendə liššia ru vóschə
e rru scìumə sbattə də quàrtə!
E candə pə chi té l’alləgrójja arru chéurə,
lamìendə pə chi mbìettə té dəléurə.
E méuuə sèndə n’andra musəca:
é nu candə, é nu lamìendə;
só rə cìendə, cìendə turriéndə
chə darru móndə vìenə arru mèarə!
Il mio paese
Questa terra che conosco / ha il cielo bianco, sereno; / le montagne con i verdi boschi /e il canto appassionato /e il fiume sempre chiaro! / Poi se lascio questo paese /per una terra forestiera / mi ricordo i verdi boschi / e il fiume e le vallate / e il canto del- le fonti. . . / E adesso sento come una musica: / è un canto è un lamento. / Sento in petto come una musica: / confusione e tormento. . . / E il vento accarezza il bosco / e il fiume sbatte nel greto! / E canto per chi ha l’allegria nel cuore, / lamento per chi ha il dolore in petto. / E adesso sento un’altra musica: / è un canto, è un lamento; / sono i cento, cento valloni / che dal monte vanno al mare!
Sə naššə e sə méurə
Dəlàurə!
Nu lamìendə
n’allucchə:
na chjènda də criatìura!
Accuscì Ddójja
dà all’éumə
la vóita chə passa;
accuscì la vóita
dà all’éumə
la spəranza d’améurə!
Dəlàurə!
Nu lamìendə
nu suspóirə
n’alèajə. . .
Nu səlènziə də crəštəìenə!
Accuscì Ddójja
dà all’éumə
la vóita də sèmbrə;
accuscì la mòrtə
dà all’éumə
nu rəcùordə d’améurə!
Si nasce e si muore
Dolore! / Un lamento / un grido; / un pianto di piccino! / Così Dio / dà all’uomo / la vita che passa; / così la vita / dà all’uomo / la speranza di amore! / Dolore! / Un lamento / un sospiro / uno sbadigliare. . . / Un silenzio di persone! / Così Dio / dà all’uomo / la vita di sempre; / così la morte / dà all’uomo / il ricordo d’amore.
Ru viécchjə ùojjə
Sùolə pəcché l’ènnə
t’énə acchəcchərùotə
l’òssa e rru cùoriə.
Tìuuə
tə sìendə nguttèatə,
tə sìendə miss’a pizzə!
Nnə vùo la cumbassiéunə
ca nnə vùo cambà də póita;
vùo schitta cumbrənziéunə
méuuə pə ssa suffərènza
chə zittə zittə tə pùortə!
Ru vìecchjə é puzzə də ššiénza
d’addó tu pùo caccèajə
la spərìenza də la vóita.
Tìuuə avènnə ssa dódda
mìerətə rəspètt’e bbòinə!
Il vecchio oggi
Sei da solo perché gli anni / ti hanno rattrappito / le ossa e il corpo. / Tu / ti senti quasi offeso / ti senti messo da parte! / Non vuoi compassione / perché non vuoi vivere di pietà; / vuoi solo comprensione / per queste sofferenze che adesso / sopporti in silenzio. / Il vecchio è un pozzo di scienza / da dove puoi tirar fuori / l’esperienza della vita! / Tu possedendo questa dote / meriti rispetto e bene!
Darru móndə arru mèarə
Ji nu jùornə c’aššəgnóivə
darru móndə abballə arru mèarə
zittə zittə mə fərmóivə
addó la tèrra sa d’amèarə!
Səndóivə ndannə gné na mùsəca:
candə d’améurə, candə də rajja
chə fa ru mèarə ngim’alla sabbia.
E l’ónda jóiva e dapuó s’arturnèava!
E candə pə chi té rru chéurə l’alləgrójja,
lamìendə a chi l’alma s’ammarajja!
Ma candə ru mèarə, candə ru móndə
quàndə də pèacə s’arcèrca la fóndə!
E méuuə mbécə də ru mèarə,
chjùoppə, abbóit’e faógliə védə;
na surgèndə frésca, chjìera
chə góccə néuuə sèmbrə cédə!
Səndóivə ndannə gné na mùsəca:
candə d’améurə, candə də rajja
chə fèa ru vìendə mbaccia alla ròcchja.
E rru sùonə jóiva. . . dapùo s’arturnèava!
E candə pə chi té rru chéurə l’alləgrójja,
lamìendə a chi l’alma s’ammarajja!
Ma candə ru mèarə, candə ru móndə
quàndə də pèacə s’arcèrca la fóndə!
Dal monte al mare
Un giorno che scesi / dal monte giù al mare / zitto zitto mi fermai / dove la terra sa di amaro. / Sentii allora come una musica: / canto d’amore, canto di rabbia / che fa il mare sulla sabbia. / E l’onda andava. . . poi tornava indietro! / E canto per chi ha il cuore allegro, / lamento a chi l’anima si amareggia! / Ma canto il mare, canto il monte / quando della pace si ricerca la fonte! / E adesso invece del mare, / pioppi, abeti e faggi vedo; / una sorgente fresca, chiara / che sgorga sempre gocce nuove. / Sentii allora come una musica; / canto d’amore, canto di rabbia / che fa il vento vicino la siepe. / E il suono andava. . . poi tornava indietro! / E canto per chi ha il cuore allegro, / lamento a chi l’anima si amareggia! / Ma canto il mare, canto il monte / quando della pace si ricerca la fonte! /
Prəmavòira
Óramìe la nòivə
s’é quàscə ammullèata.
La jərvétta cənénna
də lə grèanə nuvìellə,
chə v’arcrəššènnə
dòppə lə tarmazzìurə,
arrégnə la tèrra.
Culìurə e sùonə
déndrə allə frattə aggradìššənə.
É gné ssə la vóita
méuuə arnaššéssə
dòppə la səppuldìura
də la mòrtə.
Tuttə attórn’a nìuuə
sə tégnə də vérdə
èllə annèndə all’ùocchjə
ècchə davéndrə arru chéurə.
Sìendə la prəmavòira
pə ru zuffələ də viéndə
tra chjènd’e frónnə,
vidə la prəmavòira
tra ru culèurə də rə scìurə,
pə lə vulèa sbəlacchjə
də tanda tanda cìellə
ch’arrignənə ru cìelə
frəccəchəjènnə.
Primavera
Ormai le nevi / sono disciolte. / Le piante gracili / del giovane frumento / che va ricrescendo / dopo il gelo, / riempiono la terra. / Colori e suoni / sulle siepi sono graditi. / É come un trionfante / risorgere della vita / dopo l’annichilimento / antro della morte. / Intorno a noi / si tinge di verde / lì davanti agli occhi / qui dentro il cuore. / Senti la primavera / nel soffiar del vento / tra rami e fronde, / vedi la primavera / tra il colore dei fiori, / per il volare libero / di tanti uccelli / che riempiono il cielo / muovendosi in volo.
Éštèatə
Quàndə lundèanə all’urəzzóndə
lum’e nnə luštrə
o a calèa də séulə
cìel’e tèrra s’affróndanə
təgnènnəsə də ruššə;
quàndə mmìesə allə grèanə
o a vərdəsécca də jèrva
rə papèvarə aldə aldə
štìenə laschə e trəmannə
tutt’arrəgnènnə də culìurə;
quàndə ru scìumə aššiùvəra sicchə
mmiés’a lama e lòira
arsəcannə la tèrra də quàrtə
apparannə lə lamatìurə
e quacquarəjènnə chə lə pròitə;
quàndə da tuttə rə squèrcə
də fənèštr’e bbalchìunə
éndra l’azzurrə də nu ciélə
luštrə, lucènd’e callə
chə fa bbìellə ru svəsìetə;
quàndə vidə archjóinə abballèa
pə nu zuffələ də viéndə
chə nu sfruššə ndurèatə
lə grèanə óramìe ggiàllə
ngimə alla chjìana, rèndə ru rasərìellə;
. . . ndannə é l’éštèatə!
E zulla chə ru scìumə, la tèrra,
e jóca chə l’óndə ru mèarə,
e s’avanda ch’é luštrə ru ciélə!
. . . Chéssə é l’éštèatə!
Estate
Quando lontano all’orizzonte / al sorgere del sole / o al calar della sera / cielo e terra s’incontrano / tingendosi di rosso; / quando in mezzo al grano / o tra l’erba umettata, / i papaveri alti alti / sono sparsi e tremuli / riempiendo di colori; / quando il fiume scorre secco, / tra acqua stagnante e fango, / lambendo le sponde / coprendo la terra melmosa / gorgogliando nel greto; / quando da tutti gli squarci / delle finestre e dei balconi / entra l’azzurro di un cielo / terso, lucente e caldo / che fa bello ciò ch’è brutto; / quando vedi ripieno ondeggiare / al piccolo soffio di vento / con uno sfrusciare indorato / il grano oramai giallo / sopra il pianoro, rasente il solco per le acque; / . . . allora è estate! / E gioca con il fiume, la ter- ra, / si diverte con le onde il mare, / mena vanto di splendore il cielo. / . . . Questa è l’estate!